W ramach projektu FERS dla poradni zrealizowano pierwszą turę superwizji z ekspertami wspierającymi poradnie psychologiczno-pedagogiczne. Spotkania obejmowały cztery powiązane obszary: współpracę międzysektorową, edukację włączającą, ocenę funkcjonalną oraz zarządzanie zmianą. 

Przedmiotowa aktywność stała się przestrzenią wymiany doświadczeń, omówienia wyzwań pojawiających się w pracy z poradniami i określenia potrzeb dotyczących dalszego wsparcia.

Wspólnym punktem odniesienia była spójność pomocy udzielanej dzieciom, młodzieży i ich rodzinom. 

• Edukacja włączająca wyznacza jej kierunek, tworzenie warunków do uczenia się, rozwoju i uczestnictwa każdego dziecka. 
• Ocena funkcjonalna pomaga rozpoznać potrzeby i mocne strony dziecka oraz bariery i zasoby jego otoczenia. 
• Współpraca międzysektorowa pozwala połączyć działania różnych instytucji, a 
• Zarządzanie zmianą wspiera wprowadzanie nowych rozwiązań do codziennej praktyki poradni.

W trakcie spotkań podkreślano znaczenie przekładania rozpoznanych potrzeb na konkretne działania. Wskazano na potrzebę łączenia informacji pochodzących od dziecka, rodziny, szkoły i specjalistów wraz z formułowaniem zrozumiałych, możliwych do zastosowania zaleceń. Zwracano również uwagę na użyteczność dokumentacji i ograniczanie powielania informacji.

Istotnym tematem superwizji była organizacja współpracy poradni ze szkołami, ochroną zdrowia, pomocą społeczną, samorządem i organizacjami pozarządowymi. Omawiano znaczenie rozpoznania lokalnych zasobów, uzgodnienia odpowiedzialności partnerów oraz zapewnienia sprawnego przepływu informacji. Wśród zgłaszanych trudności pojawiały się: 

• ograniczona dostępność specjalistów, 
• różnice w sposobie działania instytucji i wątpliwości dotyczące zasad wymiany danych.

Doświadczenia przedstawiane podczas spotkań wskazywały na znaczenie regularnego kontaktu, zaufania i wspólnego planowania pomocy. Wprowadzenie tych rozwiązań wiąże się także z wyzwaniami organizacyjnymi. Rozmowy w tym zakresie wskazały na istotność roli dyrekcji, zaangażowania pracowników, jasnego komunikowania celów oraz planowania działań z uwzględnieniem czasu i zasobów zespołów. Zgłaszano obawy związane z dodatkowymi obowiązkami i niepewnością dotyczącą nowych rozwiązań. Zróżnicowane doświadczenia i poziom zaangażowania poradni wskazują na potrzebę dostosowywania wsparcia do lokalnych warunków.

Pierwsza tura superwizji pozwoliła wskazać kierunki dalszej pracy: 

• analizę konkretnych przypadków, 
• wymianę dobrych praktyk, 
• rozwijanie praktycznych narzędzi współpracy 
• wspieranie osób odpowiedzialnych za wdrażanie zmian.

Łączne podejście do czterech uwzględnionych w projekcie obszarów służy budowaniu pomocy, w której rozpoznanie potrzeb dziecka prowadzi do uzgodnionych działań i systematycznego sprawdzania ich efektów.